هر دو محصول برای نگهداری و عمل‌آوری بتن پس از اجرا طراحی شده‌اند تا با جلوگیری از تبخیر آب، رطوبت لازم برای هیدراسیون کامل سیمان را حفظ کنند، اما از نظر ترکیب، دوام، کاربرد و میزان تأثیرگذاری تفاوت‌های اساسی دارند. کیورینگ پایه نفتی G.S.912 بر پایه رزین‌های نامحلول در آب و هیدروکربورها ساخته شده و پوششی با دوام طولانی و دائمی ایجاد می‌کند که تا ۹۰ درصد در حفظ آب و عمل‌آوری مؤثر است؛ این نوع برای بتن‌های اکسپوز (نما) و سازه‌هایی که عمل‌آوری پس از اجرا دشوار است، توصیه می‌شود و پس از خشک شدن، لایه‌ای مقاوم در سطح بتن تشکیل می‌دهد که تا مدت‌ها باقی می‌ماند. در مقابل، کیورینگ پایه آبی G.S.913 بر پایه پلیمرهای ترموپلاستیک یا سیلیکات‌های محلول در آب است و پایداری کمتری دارد؛ نوع P آن (پلیمری) بین ۶۰ تا ۷۰ درصد و نوع S (سیلیکاتی) فقط حدود ۳۰ درصد در حفظ آب مؤثر هستند و پس از چند روز در اثر عوامل فیزیکی یا شستشو از بین می‌روند. از نظر کاربرد، G.S.912 برای سطوح نهایی و دائمی که قرار نیست پوشش دیگری روی آنها اجرا شود، مناسب است، در حالی که G.S.913 برای سطوحی که بعداً قرار است کاشی، سنگ یا ملات نما روی آنها نصب شود، طراحی شده است و به دلیل پایه آبی، چسبندگی لایه‌های بعدی را مختل نمی‌کند.

هر دو محصول بلافاصله پس از باز کردن قالب‌ها و قبل از خشک شدن سطح، با پمپ دستی یا پیستوله و در دو لایه اجرا می‌شوند و هر لیتر از هر دو نوع، ۴ تا ۶ مترمربع سطح را پوشش می‌دهد. بسته‌بندی هر دو در گالن‌های ۲۰ و ۲۲۰ لیتری است و در صورت باز نبودن درب و جلوگیری از یخ‌زدگی، تا ۲ سال قابل نگهداری هستند، اما G.S.912 به دلیل ماهیت نفتی، نباید نزدیک شعله و مواد آتش‌زا نگهداری شود، در حالی که G.S.913 چنین خطری ندارد. از نظر ایمنی، هر دو محصول چسبندگی بالایی دارند و در صورت تماس با پوست، باید با آب و صابون شستشو شوند. به‌طور خلاصه، G.S.912 برای پروژه‌هایی که به دوام طولانی‌مدت و سطح نهایی با کیفیت بالا نیاز دارند، انتخاب ایده‌آل است، در حالی که G.S.913 برای سطوحی که قرار است بعداً پوشش داده شوند و پروژه‌هایی که نیاز به حفظ چسبندگی لایه‌های بعدی دارند، گزینه‌ای مناسب‌تر و اقتصادی‌تر محسوب می‌شود؛ انتخاب بین این دو باید بر اساس نوع سازه، شرایط محیطی و برنامه اجرایی پروژه صورت گیرد.